Finalisten > Karin Neijenhuis
Dit zelfportret onderzoekt de sporen die de tijd achterlaat. Elke afgepelde laag symboliseert een herinnering, een ervaring of een hoofdstuk uit het leven dat voorbij is. De groeiende stapel schillen vormt een archief van geleefde jaren. Tussen de trage volharding van de schildpad en de herinnering aan de sterfelijkheid, belichaamd door de schedel, nodigt het werk uit tot reflectie over een fundamentele vraag: wat blijft er van ons over als de tijd elke laag heeft weggevaagd?
-
This self-portrait explores the traces that time leaves behind. Every peeled layer symbolizes a memory, an experience, or a chapter of life that has passed. The growing pile of peels becomes an archive of lived years. Between the slow persistence of the tortoise and the reminder of mortality embodied by the skull, the work invites contemplation of a fundamental question: when time has stripped away every layer, what remains of us?