Finalisten > Mascha Scholtmeijer
Met Morula probeer ik een vorm van liefde te verbeelden waarin twee mensen zo sterk met elkaar verbonden zijn, dat het onderscheid tussen jezelf en de ander bijna verdwijnt. Een liefde waarin je niet meer precies weet waar de één eindigt en de ander begint.
De titel verwijst naar de morula, een vroeg stadium in de ontwikkeling van een embryo. Na de bevruchting delen de cellen zich en ontstaat een klein, compact klompje cellen dat doet denken aan een moerbei. Het woord komt dan ook van het Latijnse morum, dat moerbei betekent.
Het is een eerste vorm waarin iets nieuws begint te ontstaan uit twee verschillende oorsprongen.
Die betekenis sluit voor mij aan bij wat ik in dit schilderij wilde vastleggen: het moment waarop twee mensen niet alleen naast elkaar bestaan, maar zich in verbondenheid bijna tot één geheel vormen.
Ik vind het mooi dat Morula geen vanzelfsprekend woord is. De titel geeft voor mij een klein stukje van mijn gedachte achter het werk mee, maar laat tegelijkertijd ruimte voor de kijker om er een eigen betekenis in te vinden.